Świadectwo pracy trzeba właściwie doręczyć

Rzeczpospolita (2010-01-25), autor: Ryszard Sadlik , oprac.: GR

sty 26, 2010

Jak czytamy w Rzeczpospolitej, świadectwo pracy jest podstawowym dokumentem zawierającym informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych w kolejnych miejscach pracy. Ma ono też istotne znaczenie przy dochodzeniu uprawnień emerytalnych lub rentowych.

Zasady wydawania świadectw pracy określa kodeks pracy oraz rozporządzenie ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania. Według art. 97 § 1 k.p. w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. Warto również pamiętać, że zgodnie z art. 282 § 1 pkt 3 k.p. niewydanie pracownikowi świadectwa pracy stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika.

Pracodawca powinien wydać świadectwo pracy bezpośrednio pracownikowi albo upoważnionej osobie – w dniu, w którym następuje rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy. Zatem świadectwo pracy powinno być wydane bezpośrednio w dacie zakończenia stosunku pracy, natomiast nie ma podstaw, aby wydawać je wcześniej, np. w czasie biegu wypowiedzenia.

Jeżeli nie jest możliwe natychmiastowe wydanie świadectwa, pracodawca powinien, nie później niż w ciągu siedmiu dni od dnia ustania stosunku pracy, przesłać je pracownikowi lub upoważnionej osobie – pocztą albo doręczyć go w inny sposób (np. poprzez swego pracownika).
 
Jeżeli pracownik nie zgłasza się po odbiór świadectwa pracy, ani też nie informuje pracodawcy o tym, w jaki sposób i gdzie doręczyć mu świadectwo, a pracodawca nie zna jego aktualnego adresu, wówczas jest on zwolniony od odpowiedzialności za niewydanie świadectwa pracy. W takiej sytuacji świadectwo pracy powinno być złożone w aktach osobowych pracownika.

Więcej w Rzeczpospolitej z 25 stycznia 2010 r.